شاید همه ماجرا از همان روزی شروع شد که جمع پنج‌نفره ما در کافه‌ای کوچک گرد هم آمد. می‌خواستیم کمی احوال‌پرسی کنیم و ببینیم چطور می‌توانیم در کنار هم باشیم و در آن روزهای سخت اواسط بهار و پس از پایان جنگ، قدمی برای یکدیگر برداریم. گفتگوها آهسته‌آهسته پیش می‌رفت که ناگهان یکی از اعضا با خشم و بغض شروع به صحبت کرد؛ از این گفت که آینده هرگز بهتر نمی‌شود و ما درماندگانی آموخته‌شده‌ایم که هرگز قدمی رو به جلو برنمی‌داریم. خشمش بیشتر از آنکه معطوف به سرنوشت باشد، رو به سوی جمعی داشت که علیرغم همه مشکلات هنوز می‌خواستند کاری بکنند، نه کارستان، که گامی کوچک این شد که

جنگ تمام می‌شود، اگر تو بخواهی! زمستان ۱۹۶۹، درست وسط جنگ ویتنام، جان لنون و یوکو اونو کاری عجیب کردند: به‌جای اینکه فقط یک ترانه اعتراضی بخوانند یا در یک تجمع سخنرانی کنند، به سراغ همان ابزاری رفتند که شرکت‌های تبلیغاتی و سیاست‌مداران از آن استفاده می‌کردند: بیلبورد. همان چیزی که معمولاً قرار است به تو بگوید فلان نوشابه را بخر یا به فلان حزب رأی بده، این‌بار قرار بود بگوید صلح ممکن است. در بیش از ده شهر بزرگ دنیا -از نیویورک و لس‌آنجلس گرفته تا لندن، پاریس، رم، آتن، آمستردام، توکیو و هنگ‌کنگ- بیلبوردهای سیاه و سفیدی نصب شد با یک جمله ساده: «جنگ تمام می‌شود! اگر تو بخواهی.

فهرست مطالب ۱. ریشه‌ها و مبانی مفهوم خلق آینده دو نوع آینده: آیندهٔ برآمده از گذشته در برابر آیندهٔ خلق‌شده ۲. بنیادهای شناختی و ادراکی زمان و واقعیت زمان عینی در برابر زمان ادراکی واقعیت آبجکتیو و سابجکتیو شیشهٔ کبود: فیلتر تجربیات و باورها بر ادراک ما ۳. سازوکار رفتار: نقش کلام و پارادایم‌ها کلام؛ واسطهٔ انسان در مواجهه با واقعیت پارادایم‌ها و چرخهٔ نتایج تکراری و نامطلوب «من کجایم؟»: نقطهٔ آغاز آگاهی ذهنی گذار از پارادایم به کانتکست (Context) ۴. خلق آینده در عمل؛ مکانیزم‌ها و استعاره‌ها استعارهٔ قورمه‌سبزی جابه‌جایی کشوی گذشته و آینده در ذهن تغییر کانتکست در محیط کار و جلسات سیستم ناوبری ذهن و دیده شدن فرصت‌های

شاید ساختن آینده، از ساختن ذهنیت نو شروع شود نوشته مرضیه علوی در مدتی که به ایران برگشته‌ام، یکی از پرتکرارترین سؤال‌هایی که با آن مواجه شده‌ام، این بوده: «چرا برگشتی؟» سؤالی که گاهی آنقدر با تعجب پرسیده می‌شود که گویی تصمیم من نه فقط غیرمعمول، که غیرمنطقی است. انگار کسی که سال‌ها در آن سوی دنیا زندگی کرده، در جهان به‌اصطلاح «اول»، با آمدن به خاورمیانه تنزل پیدا کرده است. در پس این سؤال، نه در همه‌ موارد، ولی اکثراً حس می‌کنم یک پیش‌فرض بزرگ‌تر هم هست: اینجا هیچ آینده‌ای وجود ندارد؛ آینده آنجا یعنی آن طرف دنیاست. گاهی فکر می‌کنم این ذهنیت دوقطبی داخل/خارج آنقدر در دیوارهای ذهن ما

وقتی جهان آشنا فرو می‌ریزد تصور کنید ساعت ۳:۳۰ بامداد یک جمعه است. صدای کرکننده‌ای شیشه‌ها را می‌لرزاند، زمین زیر پای شهر خالی می‌شود و جهان ناگهان با تمام خشونت، واقعیت تازه‌ای را به اتاق خواب شما پرتاب می‌کند. از این لحظه، جنگ شروع شده است. در چنین وضعیتی، غریزه بقا به ما چه می‌گوید؟ پناه گرفتن، فرار، سکوت، یا غرق شدن در اضطراب فلج‌کننده اخبار. کتاب «به قصهٔ قبلی برنگشتیم» نوشتهٔ امیر مهرانی، یادداشت‌های روزانه‌ای است که دقیقاً در همان ۱۲ روز بحران و در متن تهران زیر بمباران و صدای آژیر پدافندها متولد شده است. این اثر یک گزارش نظامی یا بیانیه سیاسی نیست؛ این کتاب، ثبت نبض انسانی